22fonoi

Τέλος 1

2008-01-06T13:36:00.001-08:00

. ..αυτή ήταν η τελευταία σελίδα από το ημερολόγιο της χ.

Σε όσους παρακολούθησαν την πορεία της τόσους μήνες ένα ευχαριστώ και ελπίζω να τους έχω δημιουργήσει την περιέργεια να μάθουν τι έγινε την επόμενη μέρα στην υπηρεσία καταγραφής φόνων.

Πρέπει όμως να ευχαριστήσω ιδιαίτερα και κάποιους που μου κράτησαν παρέα με τις δικές τους ιστορίες …mamma, zero, allufunmarx, fightbacknaoum, fpboy, interpretation –silencieuse, utopia, roadartist, tabula rasa,5 pink flowers,rodia . Μπράβο παιδιά!!

Θα επανέλθω με ιστορίες από τα παρασκήνια μόλις ηρεμίσω λίγο από το άγχος

(Β)

Τέλος

2008-01-06T13:12:00.000-08:00

Χθες σκότωσα τον φίλο μου. Τον σκότωσα την ώρα που βλέπαμε τηλεόραση. Δεν μου έκανε καμία αίσθηση.
Επιτέλους ολοκλήρωσα τους 20 φόνους μου. Αύριο θα πάω στην υπηρεσία καταγραφής να τον δηλώσω. Νιώθω ένα βάρος να έφυγε από πάνω μου. Δεν θα χρειαστεί ποτέ πια να περιμένω σε αυτήν την απαίσια ουρά .

Μουσείο πτωμάτων

2008-01-02T07:29:00.001-08:00

Σήμερα το πρωί στην εφημερίδα διάβασα το εξής «εγκαινιάστηκε η καινούρια πτέρυγα έκθεσης των σημαντικότερων δολοφονιών. Στην ειδικά διαμορφωμένη πτέρυγα, θα εκθέτονται τα διατηρημένα πτώματα των σημαντικότερων κακοποιών και τα ονόματα των δολοφόνων συμπολιτών μας θα αναγράφονται σε χρυσές πλακέτες στις ειδικά διαμορφωμένες προθήκες. Η καινούρια πτέρυγα χρηματοδοτήθηκε από την υπηρεσία Μάζωξης Πτωμάτων. Η αίθουσα θα ανοίξει για το κοινό όταν συμπληρωθεί ικανός αριθμός νεκρών»

Το βρίσκω εξαιρετική ιδέα! Τελικά ήταν πολύ χρήσιμη η δολοφονία του υπουργού πολιτισμού. Ο καινούργιος φαίνεται να καταλαβαίνει καλύτερα την ανάγκη της κοινωνίας μας για τέχνη! Το μόνο που με στεναχωρεί είναι που δεν θα μπορέσουμε να δούμε παλαιότερους εξαιρετικούς φόνους γιατί δυστυχώς τα πτώματα έχουν αποσυντεθεί. Ίσως θα έπρεπε να κάνουν μια διαφορετική αναφορά σε αυτούς τους ανθρώπους. Είναι πολύ σχηματικό να κρατάμε την ιστορία μας ζωντανή!

Το πνεύμα των Χριστουγέννων ζει!

2007-12-27T09:46:00.000-08:00

Υποθέτω ότι όλοι περάσανε υπέροχα τα Χριστούγεννα με γαλοπούλες και δωράκια. Χαρούμενοι συγγενείς από το παρελθόν να εμφανίζονται αναπάντεχα και παρτυ που όλοι θα αναπολούν για κανένα δίμηνο ακόμα.
Εγώ δεν είχα την τύχη να νιώσω αυτήν την υπερβολική εξωστρέφεια των γιορτών γιατί ήμουν στο νοσοκομείο.
Την προπαραμονή των Χριστουγέννων είχα την φαεινή ιδέα να ζητήσω από την μητέρα μου να μου φτιάξει ένα φαγητό που είχα να φάω χρόνια. Όταν ήμουν μικρή, η γιαγιά μου μας το έφτιαχνε κάθε Χριστούγεννα και το έχω συνδέσει με μια αίσθηση θαλπωρής .Η μητέρα μου ενθουσιάστηκε με την ιδέα και έτσι κανονίστηκε το μενού των Χριστουγέννων.
Εκείνο το πρωί ξύπνησα με μια υπέροχη διάθεση και αποφάσισα να ντυθώ όμορφα και να μην αφήσω τίποτα να μου χαλάσει το κέφι.
Μέχρι το μεσημέρι όλα πήγαιναν βάση σχεδίου. Είχα πάρει τα τηλεφωνά για να ευχηθώ και είχαμε ανοίξει τα δώρα όπου σε μια παγκόσμια πρώτη, κανένας δεν στεναχωρήθηκε. Η μέρα προμηνύονταν παραμυθένια
Κάποια στιγμή η μητέρα μου μας φώναξε να φάμε και εγώ με το στόμα μου γεμάτο σάλια έτρεξα στο τραπέζι. Το φαγητό ήταν εξαίσιο, η ατμόσφαιρα χαλαρή, οι συζητήσεις αβίαστες μέχρι την στιγμή που ένιωσα την πρώτη ενόχληση στο στομάχι.
Ήταν ένας περίεργος πόνος που έμοιαζε σαν κράμπα. στην αρχή δεν του έδωσα σημασία αλλά ύστερα έγινε πιο δυνατός και συνοδεύτηκε και από μια φοβερή αναγούλα. Άρχισα να κάνω εμετό μια ώρα περίπου από όταν σηκωθήκαμε από το τραπέζι και μέχρι το απόγευμα δεν είχα σταματήσει καθόλου.
Ο πατέρας μου αποφάσισε ότι έπρεπε να φωνάξουμε έναν γιατρό, πράγμα καθόλου εύκολο λόγω της ημέρας. Μετά από διάφορα τηλεφωνήματα σε φίλους και γνωστούς βρέθηκε ένας άνθρωπος που δεν είχε πρόβλημα να ανταλλάξει την γαλοπούλα του με την δικιά μου εικόνα να βγάζω τα άντερα μου στην τουαλέτα.
Με εξέτασε και αποφάνθηκε ότι είχα πάθει δηλητηρίαση. Αυτό το είχα καταλάβει και εγώ, απλά ήλπιζα ότι θα μου έδινε κάτι για να μπορέσω να συνεχίσω τα παραμυθένια μου Χριστούγεννα. Δυστυχώς όμως έκρινε ότι ήταν απαραίτητο να πάω στο νοσοκομείο.
Όταν ήρθε το νοσοκομειακό πρέπει να είχα ένα άρρωστο πράσινο χρώμα γιατί όλοι με κοιτούσαν σαν να είχα κατέβει από τον Άρη .Με βαλαν γρήγορα γρήγορα στο αυτοκίνητο και φύγαμε.
Μέχρι να φτάσουμε είχα κάνει εμετό πέντε φορές στο καθαρό πάτωμα του νοσοκομειακού και είχα ακούσει άλλες τόσες να μου λένε πως δεν πειράζει.
Στην διαδρομή προς το δωμάτιο όμως κάτι άλλο τράβηξε την προσοχή μου. Στον ίδιο όροφο με εμένα και στο διπλανό δωμάτιο νοσηλευόταν κάποιος πολύ σπουδαίος. Το κατάλαβα από τις χοντρές ντουλάπες που στέκονταν απειλητικά μπροστά στην πόρτα του. Κατάφερα να συγκρατήσω για λίγο τα υγρά του στόμαχου μου και ρώτησα την κοπελίτσα που έσπρωχνε το καρότσι μου ποιος ήταν. Μου είπε ότι ήταν ο Α που είχε έρθει για έναν απλό ετήσιο έλεγχο.
Το θέμα δεν με απασχόλησε παραπάνω μέχρι την επόμενη μέρα που μέσα στον ύπνο μου ασκούσα ποδοβολητά.
Ο Α είχε δολοφονηθεί! Όλο το νοσοκομείο ήταν στο πόδι. Πηγαδάκια από νοσοκόμες στο διάδρομο, χαμένοι γιατροί που κοιτούσαν ύποπτα γύρω τους, άνθρωποι από την υπηρεσία μάζωξης πτωμάτων που πηγαινοέρχονταν με τις μαύρες σακούλες τους. Ένας γενικευμένος χαμός που ουσιαστικά προκάλεσαν οι φύλακες του Α προσπαθώντας να βρουν πως ήταν δυνατόν να μην μπόρεσαν να προβλέψουν την επίθεση.
Η πρώτη μου σκέψη μόλις έμαθα το νέο ήταν ότι κάποιος είχε κάνει τα καλύτερα Χριστούγεννα της ζωής του. Ο φόνος που όλοι ήθελαν να κάνουν επιτέλους είχε ολοκληρωθεί.
Μετά σκέφτηκα ότι κάποια στιγμή και εμείς στην ομάδα είχαμε προσπαθήσει να τον σκοτώσουμε, δυστυχώς χωρίς καμία επιτυχία.
Ευτυχώς αυτήν την θλιβερή ανάμνηση την διέκοψε η μητέρα μου που πολύ σωστά επισήμανε ότι όποιος και να το έκανε , έκανε ένα δώρο σε όλους μας,.
Το απόγευμα η δηλητηρίαση είχε υποχωρήσει και μπορούσα να φύγω.
Γυρνώντας σπίτι είχα πολύ έντονη εκείνη την αίσθηση θαλπωρής που μου δημιουργούσε το φαγητό της γιαγιάς μου, ακόμα και με αυτόν τον τρόπο.

How To Cope With Death

2007-12-16T04:52:00.001-08:00

Industrial Steampunk

2007-12-13T14:01:00.001-08:00

Το ανθρωπάκι που έτρωγε συκώτι και το καινούργιο απορρυπαντικό

2007-12-11T11:23:00.000-08:00

Έκανα το ραντεβού με τα ΛΑΓΩΝΙΚΑ Α.Ε .Αντίθετα με όλες τις δημόσιες υπηρεσίες , δεν με καθυστέρησαν καθόλου. Συμπλήρωσα μια αίτηση, την βάλανε σε ένα πρόγραμμα στον υπολογιστή και τσούπ βγήκε το αποτέλεσμα.
Μου πρότειναν ένα ανθρωπάκι της κακιάς ώρας .Έναν τύπο που δεν είχε χαμογελάσει ποτέ. Δεν έχω κάτι ενάντια σε αυτούς τους τύπους αλλά ούτε και μου είναι ιδιαίτερα συμπαθείς. Δέχτηκα την πρόταση τους και χάρηκα που δεν έπρεπε να πληρώσω και τον επόμενο μήνα.

Το ίδιο βράδυ πήγα στο σπίτι του και του χτύπησα το κουδούνι. Άργησε να μου ανοίξει γιατί έτρωγε. Του συστήθηκα και του είπα τον σκοπό της επίσκεψης μου. μου είπε να περάσω
Κάθισα στον καναπέ και περίμενα να τελειώσει το φαγητό του. Έτρωγε τηγανιτά συκωτάκια , πράγμα που με έκανε να ανατριχιάσω γιατί έχω ιδιαίτερη απέχθεια στα εντόσθια.
Την επόμενη ώρα δεν μιλήσαμε καθόλου γιατί είχε ανάψει την τηλεόραση και συμπτωματικά είχε ένα πρόγραμμα που άρεσε και στους δυο μας παρά πολύ
Όταν τελείωσε τον ρώτησα αν πίστευε πως ήταν η ώρα να ξεκινήσουμε. Βαριόμασταν όμως και έτσι αποφασίσαμε να παίξουμε ένα επιτραπέζιο μέχρι να μας έρθει η όρεξη. Τον κέρδισα με άνεση στον γκρινιάρη και αυτό τον έκανε να εκνευριστεί.
Είχα υπολογίσει να τον σκοτώσω με μια μόνο μαχαιριά γιατί είχα ηλιθιοδως φορέσει ένα άσπρο πουκάμισο και δεν ήθελα να το λερώσω, αλλά αυτός επέμενε να το κάνουμε πιο θεαματικό για να πάρει το αίμα του πίσω που έχασε στο παιχνίδι.
Το σκέφτηκα για λίγο και τελικά συμφώνησα. Και οι δυο χρειαζόμασταν την άσκηση.
Άρχισε να τρέχει σαν τρελός μέσα στο σπίτι και εγώ προσπαθούσα να τον προλάβω αλλά ήταν ο χώρος του και τον γνώριζε καλύτερα. Κάποια στιγμή τον πέτυχα στην κουζίνα. Του έμπηξα το μαχαίρι στα πλευρά αλλά προφανώς όχι αρκετά βαθιά γιατί κατάφερε να ξεφύγει και να χαθεί στο διάδρομο.
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα έσβησαν τα φώτα. Είχε προλάβει να κατεβάσει το γενικό. Φοβήθηκα πάρα πολύ γιατί δεν μου αρέσει το σκοτάδι και αποφάσισα να καθίσω σε μια γωνία και να τον περιμένω να κάνει την επόμενη κίνηση.
Πέρασε αρκετή ώρα χωρίς να γίνεται τίποτα. Ο φόβος μου είχε υποχωρήσει και τα βλέφαρα μου είχαν αρχίσει να βαραίνουν. Σκέφτηκα ότι πρέπει να τελειώνουμε γιατί την επόμενη μέρα είχα να ξυπνήσω νωρίς. Δεν είχα προλάβει να τελειώσω την σκέψη μου και μια σκιά πέρασε από μπροστά μου. Ξαφνικά όλα αυτά τα χρόνια που με στέλνανε να μάθω βόλεϊ απέδωσαν και τα αντανακλαστικά μου λειτούργησαν αστραπιαία. Τον μαχαίρωσα στο πόδι και έπεσε κάτω. Χρειάστηκε μόνο ακόμη μια μαχαιριά στην καρδιά και πέθανε.
Αυτό που με προβλημάτισε ήταν ότι μου ζήτησε να τον χαϊδέψω. Δεν κατάλαβα γιατί αλλά το έκανα.
Όταν πήγα σπίτι μου και έβαλα τα ρούχα μου για πλύσιμο, το αίμα δεν έφευγε εύκολα. Το είχα αφήσει δυστυχώς πολύ ώρα.
Εκείνο το βράδυ είδα μια διαφήμιση ενός καινούργιου απορρυπαντικού που βγάζει το αίμα και με κρύο νερό. Είναι σύμπτωση ;
Τελικά τίποτα δεν γίνεται τυχαία.

ΛΑΓΩΝΙΚΑ Α.Ε

2007-12-10T08:35:00.000-08:00

Διάβασα σήμερα στην εφημερίδα κάτι πολύ χρήσιμο. Άνοιξε μια καινούργια εταιρία παροχής υπηρεσιών. Την λένε ΛΑΓΩΝΙΚΑ Α.Ε και σου παρέχει πληροφορίες για τα θύματα σου. Δηλαδή σε περίπτωση που δεν ξέρεις ποιον να σκοτώσεις, αναλύει την προσωπικότητα σου και σου προτείνει κάποιες λύσεις που να σου ταιριάζουν. Βέβαια η εξυπηρέτηση δεν σταματάει εδώ. Αν υποθέσουμε ότι ξέρεις ποιον θες να σκοτώσεις αλλά δεν τον βρίσκεις, σου τον βρίσκουν αυτοί. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια μικρή μηνιαία συνδρομή όσο κρατάει η συνεργασία.
Τέλειο μου ακούγεται!
Ούτε τρεχάματα μέσα στην νύχτα, να πέφτεις με το καινούργιο παπούτσι μέσα στη λάσπη η να χτυπάς το κεφάλι σου στο δέντρο, ούτε τίποτα.
Ευτυχώς κάποιοι σκέφτηκαν τον απλό πολίτη. Εδώ δεν προλαβαίνουμε να φάμε πως θα μπορέσουμε να σκοτώσουμε; Θα μπορούσα να μην κάνω και τους 20, άλλωστε δεν είμαι υποχρεωμένη, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα έχω τύψεις. Είμαι βαθιά ενοχικό άτομο.
Τέλος πάντων ,επειδή βαριέμαι αφόρητα να ασχοληθώ θα τους πάρω να μου βρουν τον επόμενο να τελειώνουμε σιγά σιγά.

Crucify my sanity

2007-12-09T13:58:00.001-08:00

Χα ας γελάσω!

2007-12-08T11:36:00.000-08:00

Σκατά ! συνειδητοποίησα ότι έχανα την ζωή μου τόσα χρόνια! Είναι απίστευτο αλλά επιτέλους νιώθω ευτυχισμένη!
Ναι όσο και να ακούγεται μίζερο σε όλους αυτούς με τα μεγάλα όνειρα, εγώ τώρα νιώθω επιτέλους καλά.
Περνάω υπέροχα. Ξέρω ποτέ θα ξυπνήσω ποτέ θα πάω στην δουλειά μου, τι ώρα θα γυρίσω, τι ώρα θα φάω τι ώρα θα κοιμηθώ. Καμία ευθύνη καμία αγωνία. Μια παρατεταμένη ηρεμία που με μουδιάζει.
Δεν ονειρεύομαι πια. Αυτό δεν είναι κακό, όπως θα προλάβουν να σκεφτούν μερικοί. Είναι το ζητούμενο.
Γιατί να είμαι μόνη μου ,εγώ και κάποιοι ακόμα γραφικοί ονειροπόλοι; Γιατί να υπομένω τον πόνο κάθε μικρού βήματος;
Βλακείες ! μακάρι να τους είχα ακούσει πιο νωρίς
Δεν θα ξαναγράψω για αυτήν που ήμουνα. Τώρα θα γράφει ο καινούργιος μου εαυτός.
Θα ήθελα κάποιοι από εσάς που με κοροϊδεύετε τώρα, να σταματήσετε να τρώτε το παραμύθι ότι δήθεν μπορείτε να κάνετε την διαφορά. Τίποτα δεν μπορείτε να κάνετε. Τα πράγματα ήταν, είναι και θα είναι ακριβώς όπως τα βρήκατε. Το μόνο που καταφέρνετε είναι να γίνεστε κάτι γκρινιάρηδες θλιβεροί τύποι που νομίζουν ότι έχουν την λύση στο πρόβλημα. Μην θυμώνετε, κάπου βαθιά μέσα σας και εσείς το ξέρετε αλλά φοβάστε να το παραδεχτείτε, δεν θέλετε να αυτό-ακυρωθείτε.
Χα ας γελάσω σας έχουν ακυρώσει εδώ και καιρό αλλά δεν το ξέρετε. Κάνω λάθος;

Και τώρα;

2007-12-04T13:50:00.000-08:00

Χθες σκότωσα το παιδί που φέρνει τα ψώνια. Ήταν η πέμπτη φορά που έκανε λάθος την παραγγελία. Τον μαχαίρωσα αλλά δεν πέθανε αμέσως .Αναγκάστηκα να σφουγγαρίσω την κουζίνα πολλές φορές και έχασα το έργο στο σινεμά. Κρίμα γιατί ήταν μια καινούργια κωμωδία από αυτές που μου αρέσουν ,λίγο έρωτας, λίγο γέλιο, λίγο συναίσθημα. Θα πήγαινα με μια κοπέλα από την δουλειά που αρχίσαμε να κάνουμε παρέα. Αυτή είναι εκεί 3 χρόνια και μου λέει ότι όλοι στην αρχή νιώθουν λίγο περίεργα. Εγώ της εξήγησα ότι όταν πήγα το έκανα για χατίρι στους γονείς μου αλλά τώρα είμαι μια χαρά και ότι αισθάνομαι επιτέλους χαρούμενη. Φάνηκε να καταλαβαίνει ότι δεν ήμουν απόλυτα ειλικρινής μαζί της αλλά δεν είπε τίποτα. Μου άρεσε αυτό.
Είμαι πια το καλό κορίτσι. Είμαι αυτή που όλοι περίμεναν να γίνω. Δουλεύω. Τρώω πολύ. Βλέπω τηλεόραση .Βγαίνω καμιά φορά έξω με τους φίλους από την δουλειά. Και τώρα τι;

compromise with the enemy

2007-11-28T05:32:00.001-08:00

This could be my wake up call

2007-11-26T14:38:00.000-08:00

Δεν έχω πολύ χρόνο τελευταίως για να γράψω. Έχω αρχίσει δουλειά. Πριν πάω νόμιζα ότι θα είναι απαίσια, κλειστοφοβικά, συμβιβασμένα. Όμως δεν είναι έτσι. Στο γραφείο που δουλεύω είμαστε 3 κοπέλες. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να προωθούμε τις κλήσεις τον δολοφόνων στα αυτοκίνητα που μαζεύουν τα πτώματα. Δεν είναι πολύ εύκολο και στην αρχή μπερδευόμουνα με όλα αυτά τα καλώδια και τα βύσματα αλλά τώρα τα πάω καλύτερα.
Οι κοπέλες είναι πολύ συμπαθητικές και όταν δεν έχουμε δουλειά ,η στο διάλειμμα, μιλάμε για διάφορα πράγματα που μου είχαν λείψει.
Είχα πολύ καιρό να ασχοληθώ με, πώς να το πω, κοριτσίστικα θέματα. Μέχρι τώρα η γνώσεις μου αποτελούνταν από τα τελευταία μοντέλα μαχαιριών, τις λίστες θυμάτων και αναλύσεις για την αξία της παρακολούθησης. Κατά ένα τρόπο αυτές οι ανάλαφρες συζητήσεις με κάνουν να αισθάνομαι πιο ευτυχισμένη.
Στο σπίτι τα πράγματα είναι πιο ήρεμα. Ο πατέρας δεν με θεωρεί μια αποτυχία και η μητέρα χαίρεται με τις δωρεάν προσκλήσεις για τον κινηματογράφο που μας δίνει η υπηρεσία.
Τελικά δεν είναι και τόσο άσχημα. Βέβαια καμιά φορά, όταν παίρνει κάποιος που έχει κάνει έναν καλό φόνο νιώθω ένα τσίμπημα στο στήθος. Σκέφτομαι ότι αν είχα αντέξει λίγο ακόμα θα μπορούσα να είμαι στην θέση του, ότι συμβιβάστηκα νωρίς. Μόλις όμως μου μιλήσει μια κοπέλα ξεχνιέμαι…μέχρι το επόμενο τηλεφώνημα…

mass

2007-11-21T13:03:00.001-08:00

Βατερλό

2007-11-14T15:24:00.000-08:00

Χθες είχα ακόμα έναν τσακωμό με τον πατέρα μου. Τα γνωστά, όποτε δεν θα αναλωθώ στο να τα επαναλαμβάνω. Στο τέλος και αφού είχα βραχνιάσει προσπαθώντας να αντικρούσω τα μίζερα επιχειρήματα του, έχασα τον πόλεμο.
Δεν άντεξα άλλο και του είπα ότι θα πάω να βρω αυτόν τον γνωστό που έχει στην Υπηρεσία Μάζωξης Πτωμάτων. Αυτός, λέει, είναι υπεύθυνος για τις προσλήψεις και σίγουρα θα μπορέσει να με βάλει κάπου. Είμαι σίγουρη ότι αυτό το κάπου θα είναι στην άκρη ενός σκοτεινού γραφείου στο τέλος ενός σκοτεινού διαδρόμου στο υπόγειο ενός σκοτεινού κτιρίου.
Θα πάω όμως γιατί δεν αντέχω τα βλέμματα των γνωστών και φίλων που λυπούνται τους γονείς μου για την αποτυχημένη κόρη τους. Θα πάω γιατί ότι και να πω πια ακούγομαι σαν θλιβερή ιδεαλίστρια που ο κόσμος γύρω της προχωράει και αυτή ψάχνει ακόμα τον δράκο. Θα πάω γιατί κουράστηκα. Θα πάω γιατί νιώθω μόνη.

Duet

2007-11-10T15:44:00.001-08:00

Decadence

2007-11-06T09:54:00.000-08:00

Είχα πάει σε ένα πάρτι χθες. Μια κοπέλα που γνωρίζω είχε τα γενέθλια της .όταν έφτασα εκεί νόμιζα ότι θα βρω αρκετούς γνωστούς και ότι θα έχω κάποιον να μιλήσω αλλά δυστυχώς δεν είχε έρθει κανείς από τους δικούς μου φίλους. Λόγω των κοινωνικών μου ικανοτήτων κατέληξα να κάθομαι σε μια γωνία και να βλέπω τους άλλους να περνάνε καλά. Στην αρχή δεν με πείραξε και πάρα πολύ αλλά όταν ήρθε και κάθισε δίπλα μου ένα ζευγάρι άρχισα να νιώθω άβολα. Δεν ήταν ότι με κοίταζαν περίεργα η κάτι τέτοιο.. Συζητούσαν για πράγματα καθημερινά. Η κοπέλα έλεγε ότι της άρεσε πολύ η δουλειά της και ότι το ωράριο της της επέτρεπε να κάνει και διάφορα άλλα πράγματα που ήθελε .το αγόρι από την άλλη της εξιστορούσε αστείες ιστορίες από το πανεπιστήμιο του και πως είχανε κανονίσει με μια παρέα να πάνε διακοπές τα Χριστούγεννα.
Άθελα μου άρχισα να κάνω την σύγκριση. Εγώ τι κάνω; Μένω ακόμα στο σπίτι με τους γονείς μου, δεν δουλεύω και αναγκάζομαι να τους ζητάω λεφτά για τα πιο μικρά πράγματα και κυνηγάω ακόμα ένα εφηβικό ιδανικό. Όλοι μου οι φίλοι έχουν προχωρήσει και εγώ νιώθω ότι έχω μείνει πίσω παλεύοντας μόνη μου πλέον με κάτι που παλιά ήταν ο κοινός μας εχθρός.
Καμιά φορά αναπολώ εκείνες τις συναντήσεις με την ομάδα όταν όλοι μας ορκιζόμασταν να μην χαθούμε στην μάζα. κοροϊδεύαμε ανθρώπους σαν το διπλανό μου ζευγάρι. Τους θεωρούσαμε βολεμένους . τι φρίκη μας προκαλούσε αυτή η λέξη!
Έχουν περάσει 8 χρόνια από τότε που φτιάξαμε την ομάδα και σήμερα από τους αρχικούς 10 έχουμε μείνει 4. οι υπόλοιποι σιγά σιγά απομακρύνθηκαν. Όλοι τώρα πια δουλεύουν ,κάποιοι έχουν σοβαρές σχέσεις, σκέφτονται να κάνουν οικογένεια…
Και εγώ εδώ .νιώθω σαν να μην έχω κουνηθεί καθόλου.
Θα μπορούσα να δικαιολογήσω την θέση μου αν έβλεπα ότι είχε κάποιο αποτέλεσμα . οι φόνοι μας όμως ,πρέπει να το ομολογήσω, είναι πλέον μέτριοι. Δεν ενδιαφερόμαστε όσο παλιά να τους οργανώσουμε. Κάνουμε συνέχεια λάθη.
Την προηγούμενη εβδομάδα είπαμε να σκοτώσουμε τον Υπεύθυνο Διανομής Τύπου. Φυσικά δεν ασχοληθήκαμε καθόλου να μάθουμε τις συνήθειες του, τους φίλους και γνωστούς του όποτε όταν εμφανίστηκα στο εστιατόριο που έτρωγε δεν ήξερα ότι εκείνη την βραδιά είχε τα γενέθλια της η κόρη του. Δεν με έπιασε φυσικά καμία ένοχη για την δολοφονία του εκείνη την ιδιαίτερη μέρα αλλά αν το ξέραμε θα το είχαμε αναβάλει και έτσι εγώ δεν θα είχα μαχαιρώσει τον λάθος άνθρωπο. Δεν το έκανα επίτηδες αλλά έτσι όπως έτρεξα κατά πάνω του έπεσα στην στιγμή που μόλις είχαν σβήσει τα κεράκια και επικρατούσε μια κινησιολογικη αναρχία από φιλία και αγκαλιές. Τον στόχο μου μόλις τον είχε πιάσει ο Ξ και τον έσφιγγε γεμάτος χαρά. Το μαχαίρι αντί για το στήθος του Υ.Δ.Τ βρήκε τον Ξ στην πλάτη.
Γελοίο! Φυσικά ο Ξ ήταν ένας ασήμαντος ανθρωπάκος. Εγώ που πριν από 8 χρόνια σκότωσα των Β και με γράψανε όλες οι εφημερίδες, έγινα το ανέκδοτο της ημέρας.
Τι συμβαίνει λοιπών γιατί εν μπορώ να σταματήσω αυτήν την καθοδική πορεία; νομίζω ότι είναι επειδή είμαι μόνη μου σε αυτήν την όχθη. Όλοι έχουν περάσει απέναντι και περνάνε καλά

The Fine Art of Poisoning

2007-10-27T10:18:00.001-07:00

Υπηρεσία Καταγραφής Φόνων

2007-10-24T05:39:00.000-07:00

Πάει και αυτός ο φόνος, ο ένατος. Ήταν σχετικά εύκολο.
Σήμερα είχα πάει στην Υπηρεσία Καταγραφής Φόνων για να τον δηλώσω. Όπως πάντα νόμιζα ότι ήμουν προετοιμασμένη για την ταλαιπωρία.
Όταν έφτασα αντίκρισα την μεγάλη αίθουσα γεμάτη από άνθρωπος που φώναζαν , έχαναν αποκόμματα, ζητούσαν να βρουν το δίκιο τους. Αποφάσισα να μην επηρεαστώ αρνητικά. Αλώστε μπορεί εγώ να είμαι από τους τυχερούς. Προχώρησα σε έναν διάδρομο γεμάτο μισόκλειστες πόρτες. Από πίσω ακούγονταν οι συνομιλίες των υπαλλήλων.
Δυο γυναίκες στο μητρώο είχαν μια έντονη διαμάχη πάνω σε μια συνταγή που έδειξε η τηλεόραση. Τρεις άνδρες στο διπλανό γραφείο ,νομίζω ήταν το πρωτόκολλο, δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι έχασε η ομάδα τους. Όλοι συμπεριφέρονταν λες και το χάος της μεγάλης αίθουσας δεν τους αφορούσε. Λες και αυτά τα δωμάτια που κρύβονταν ήταν τα προσωπικά τους αναπαυτήρια.
Συγκράτησα τα νεύρα μου που είχαν αρχίσει να τεντώνονται και άνοιξα την πόρτα που έβγαζε στο γραφείο της καταγραφής.
Ήταν ένας μακρόστενος χώρος που στο βάθος του βρίσκονταν το γκισέ της υπεύθυνης . Παντα πίστευα ότι το σχήμα του δωματίου ήταν τέτοιο επίτηδες για να μας κρατάνε στη σειρά. Δεν είναι ότι ήταν τόσο στενό αλλά η λογική του ήταν τέτοια που υποσυνείδητα σε επηρέαζε.
Σήμερα είχε πολύ κόσμο. Είχε προηγηθεί μια εβδομάδα αργίας και οι αιτήσεις είχαν συσσωρευτεί.
Κάθε φορά που πήγαινα να δηλώσω τον φόνο μου νόμιζα ότι είχα όλα τα δικαιολογητικά αλλά παντα κάποιο μου έλειπε. Είχα προσπαθήσει να σπάσω αυτό το μοτίβο παίρνοντας πρώτα τηλέφωνο και ρωτώντας 5 διαφορετικούς ανθρώπους σε 5 διαφορετικά κτίρια για το τι ακριβώς χρειάζεται. Σίγουρη ότι τα είχα όλα μαζί μου, κάθισα στο τέλος της ουράς και άρχισα να σκέφτομαι διάφορα ευχάριστα πράγματα για να περάσει η ώρα
Μετά από καμπόσες φανταστικές διακοπές στη θάλασσα, τρία ταξίδια στο εξωτερικό και αχαλίνωτα ψώνια βασισμένα μόνο στην μανία της κατανάλωσης ήμουν ακόμα πολύ μακριά από την υπεύθυνη. Ο εκνευρισμός των υπολοίπων είχε αρχίσει να διαχέεται στον χώρο και αισθανόμενη μια παράξενη υποχρέωση να συνδράμω στον πόνο τους άρχισα και εγώ να φωνάζω.
Η υπεύθυνη δεν ταρακουνήθηκε καθόλου από τις διαμαρτυρίες μας και συνέχισε να εξυπηρετεί κάποιον μόνο αφού τελείωνε κάποιο από τα τηλεφωνήματα που έκανε.
Μετά από αρκετές ώρες που έζησα μέσα στην αγανάκτηση και την απογοήτευση έφτασε η σειρά μου. Έβαλα όλα τα δικαιολογητικά πάνω στο γκισέ και χαμογελώντας την κοίταξα περιμένοντας να μου πει ότι όλα ήταν εντάξει. Το χαμόγελο μου πάγωσε όταν μου ζήτησε μια βεβαίωση από τον δήμο της περιοχής καταγωγής του θύματος. Δεν την είχα, δεν μου είχαν πει ότι την χρειάζομαι, είχα ρωτήσει τον κύριο Ε στο κτίριο 10. Δεν την ένοιαζε , την ήθελε.
Όλες εκείνες οι ώρες αναμονής είχαν λήξει με την υπόσχεση της επανάληψης τους .
Έφυγα. Στον δρόμο σκεφτόμουν να σταματήσω να σκοτώνω. Όσο και σίγουρη αν αισθανόμουν για το καλό των φόνων μου, δεν ήξερα αν τα νεύρα μου άντεχαν άλλη μια τέτοια χαμένη ημέρα.
Ευτυχώς έως ότου φτάσω στο σπίτι είχα ηρεμίσει και όλες αυτές οι αρνητικές σκέψεις είχαν διαλυθεί.

Silent night

2007-10-20T04:00:00.000-07:00

Χθες το βράδυ ξαγρυπνούσα ως συνήθως προσπαθώντας να κάνω ένα βήμα πιο κοντά στο φόνο που οργανώνω. Εκεί λοιπόν που ήμουνα χαμένη στις σκέψεις μου και φαντασιονωμουν το μαχαίρι μου να κόβει κάποια αρτηρία, αντιλήφθηκα μια ύποπτη κίνηση στον κήπο.
Το σπίτι μας βρίσκεται σε έναν πολύ ήσυχο δρόμο ανατολικά του μεγάλου μνημείου. Είναι μια ήσυχη περιοχή και τα βράδια σπάνια κυκλοφορεί κάποιος έξω.
Σηκώθηκα και πήγα προς το παράθυρο. Στην αρχή δεν είδα τίποτα αλλά μετά από λίγο, πρόσεξα κάτι να κουνιέται πίσω από έναν θάμνο.
Ήταν μια γυναίκα ντυμένη στα μαύρα που παρακολουθούσε το παράθυρο του διπλανού σπιτιού.
Δίπλα μας μένει η οικογένεια Θ .Είναι ήσυχοι άνθρωποι και δεν δίνουν δικαιώματα. Ο άνδρας είναι οδηγός σε κάποια εταιρία που κατασκευάζει μαχαίρια. Η γυναίκα του δεν εργάζεται και έχουν ένα μικρό αγοράκι .
Για πολύ ώρα παρατηρούσα την γυναίκα στον κήπο χωρίς να συμβαίνει τίποτα το ιδιαίτερο. Ήμουν έτοιμη να πάω πίσω στο γραφείο μου όταν η πόρτα του σπιτιού άνοιξε.
Ήταν ο άνδρας που έβγαζε έξω τα σκουπίδια. Η γυναίκα κρύφτηκε βαθιά μέσα στις φυλλωσιές και άφησε τον ανήξερο άνδρα να την πλησιάσει. Όταν έφτασε κοντά της του ορμηξε και βγάζοντας το μαχαίρι της προσπάθησε να του το καρφώσει στην πλάτη. Όπως ήταν αναμενόμενο εκείνος το απέφυγε και γυρνώντας απότομα της έφερε την σακούλα με τα σκουπίδια στο στήθος. Η γυναίκα έπεσε κάτω καλυμμένη από λεμονόκουπες και πατατοφλουδες .
Μου ήρθε να σκάσω στα γέλια αλλά κρατήθηκα για να μην χάσω την συνεχεία.
Ο άνδρας με το που την έριξε άρχισε να τρέχει προς το σπίτι, περίεργη αντίδραση γιατί λογικά θα έπρεπε να της πάρει το μαχαίρι και να την σφάξει. Η γυναίκα εκμεταλλεύτηκε την αψυχολόγητη αυτή κίνηση και του ξαναρίχτηκε με μανία. Κατάφερε να τον καβαλήσει πηδώντας στη πλάτη του και ανεμίζοντας το μαχαίρι της , τον έκοβε όπου έβρισκε. Το αίμα του πετιόταν παντού και κάτω από την αντανάκλαση του φεγγαριού τους έδινε μια λάμψη μαγική. Ήταν και το μόνο ενδιαφέρον σε όλο αυτό το μακελειό.
Μετά από κάποια λεπτά ο άνδρας έπεσε επιτέλους νεκρός. Η ησυχία επανήλθε.
Η γυναίκα σηκώθηκε και τακτοποίησε τα βρωμισμένα ρούχα της. Έβγαλε το τηλέφωνο και κάλεσε κάποιο νούμερο.
Το αυτοκίνητο της Εταιρίας Μάζωξης Πτωμάτων εμφανίστηκε μετά από κάποια λεπτά. Τρεις άνδρες βγήκαν έξω. Οι δυο μάζεψαν το πτώμα και ο τρίτος ασχολήθηκε με την επαναφορά του χώρου. Σε λίγη ώρα τα σημάδια του φόνου είχαν εξαφανιστεί. Η γυναίκα πήρε το απόκομμα που της δώσανε και έφυγε.
Ήταν η πιο αποτυχημένη δολοφονία που είχα δει. Αν ήμουν εγώ εκείνη η γυναίκα θα είχα πεθάνει από την ντροπή μου.
Το πρόβλημα άρχισε βέβαια από την επιλογή του θύματος. Γιατί κάποιος να σκοτώσει τον Θ; ήταν ένα τίποτα. Ένας ανθρωπάκος που δεν ήξερε κανέναν και δεν τον ήξερε κανείς . Ας υποθέσουμε όμως ότι για κάποιον σκοτεινό λόγο η γυναίκα τον επέλεξε. Ο τρόπος που τον έσφαξε ήταν τουλάχιστον γελοίος. Σκουπίδια, ουρλιαχτά, αίματα παντού. Απαράδεκτο.
Βέβαια είχε βγει και κάτι καλό από όλο αυτή την κωμωδία. Πριν την δω ήμουν αγχωμένη για τον δικό μου φόνο. Είχα γεμίσει ανασφάλειες για τις ικανότητες μου. Τώρα ένιωθα καλύτερα.
Με ανανεωμένη αυτοπεποίθηση πια, ξάπλωσα στο κρεβάτι μου αφήνοντας τις οργανωτικές διαδικασίες για το επόμενο πρωί. Την ώρα όμως που χανόμουν μέσα σε έναν γλυκό ύπνο, μια σκέψη ήρθε στο μυαλό μου.

Είμαι πραγματικά τόσο ικανή όσο πιστεύω η απλά εκμεταλλεύομαι το χαμηλό επίπεδο των υπόλοιπων;

αϋπνίες

2007-10-16T11:09:00.000-07:00

Δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ. Γυρνάω συνέχεια και τυλίγομαι στα σκεπάσματα μου. Μετά από λίγο φτιαχνω κάτι σαν κουκούλι. Ένα μεγάλο λευκό κουκούλι γεμάτο ύποπτες εσοχές και πτυχώσεις. Δεν ξέρω τι θα περίμενε κάποιος να βγει από εκεί μέσα αλλά μάλλον δεν θα είναι κάποια όμορφη πεταλούδα.
Τα βράδια που δεν κοιμάμαι κάθομαι και προσπαθώ να οργανώσω την επόμενη δολοφονία μου.Αυτη τη φορα έχω αποφασίσει να σκοτώσω τον τρίτο αναπληρωτή πρόεδρο του ιδρύματος βιολογικής ταφής. Έχω καταφέρει να μάθω που μένει αλλά δυστυχώς τον τελευταίο καιρό δεν έχει πάει το σπίτι του. Φαίνεται ότι κρύβεται. Όχι από εμένα. Δεν έχει καταλάβει ότι είναι ο επόμενος στόχος μου. Ίσως να θέλει και κάποιος άλλος να τον σκοτώσει. Πλάκα θα είχε να συναντηθούμε και να μην ξέρουμε ποιος να τον πρωτομαχαιρώσει.

Υπάρχει μια φήμη ότι διατηρεί ένα άλλο σπίτι λίγο έξω από την πόλη κοντά στην λίμνη. Αυτή η περιοχή έχει γεμίσει με αυτα τα 'μυστικά σπίτια'. Προσωπικά το βρίσκω χαζό και αντιφατικό. Πως είναι δυνατόν να κρύβεσαι κάπου όταν όλοι ξέρουν ποια είναι η κρυψώνα;
Έχω παρόλα αυτά προγραμματίσει να αρχίσω την παρακολούθηση του την επόμενη εβδομάδα. Κανονικά θα έπρεπε να γίνει πιο σύντομα αλλά κανένας από την ομάδα δεν έχει μεταφορικό μέσο και περιμένουμε να μας δανείσει ένα αυτοκίνητο ένας γνωστός μας.
Ακούγεται θλιβερά ερασιτεχνικό όλο αυτό το ξέρω. Δεν είναι δυνατόν μια ομάδα που υποτίθεται ότι θέλει να την παίρνουν σοβαρά να εξαρτάται από την διάθεση ενός αγνώστου. Δυστυχώς είμαι η μοναδική στην ομάδα που το βλέπει έτσι. Οι άλλοι με λένε υπερβολική, οπότε και εγώ δεν λέω τίποτα προς το παρόν και αφήνω τα γεγονότα να μιλήσουν.
Αν μέχρι την άλλη εβδομάδα έχουν τελικά σκοτώσει τον τρίτο αναπληρωτη κάποιοι άλλοι, τότε θα αποδειχτεί πόσο δίκιο έχω. Δεν θα ήθελα όμως να φτάσουμε εκεί γιατί έχω καταναλώσει πολύ χρόνο στην οργάνωση αυτού του φόνου και ελπίζω με αυτόν να επανορθώσουμε για τις τελευταίες αποτυχίες μας.

Αυτά κάνω λοιπόν τις άγρυπνες νύχτες μου . Συνήθως όταν αρχίζει να χαράζει επιτέλους νιώθω το πολυπόθητο βάρος στα βλέφαρα μου και γυρνάω στο κρεβάτι μου όπου με παίρνει ένας βαθύς αλλά ανήσυχος ύπνος.

CROWS

2007-10-15T07:42:00.001-07:00

Mommy dearest

2007-10-09T07:10:00.000-07:00

…θα μπορούσα βέβαια να στραφώ προς την μητέρα μου για να μου δώσει την αναγνώριση που τόσο χρειάζομαι.
Όταν όμως την κοιτάω βλέπω ένα πλάσμα τόσο ρηχό που με φοβίζει. Η βαθιά της πεποίθηση στο ότι είμαστε αυτό που λένε οι άλλοι ότι είμαστε είναι τόσο απλή που σκέφτομαι αν όντως έχει δίκιο
Τι και αν όταν είμαι μόνη μου ξέρω ακριβώς τι θέλω και πώς να το αποκτήσω..
Βγαίνοντας από την προστασία της μοναξιάς μου μπαίνω σε έναν κόσμο που έχει πολλούς ρόλους έτοιμους για μένα να τους παίξω.
Ο πατέρας μου θέλει να ενσωματωθώ, η μητέρα μου, πάλι, θέλει να διαπρέψω. Δεν την ενδιαφέρει σε ποιον τομέα αρκεί να ζηλεύουν οι γείτονες, οι φίλες της , οι γνωστοί.
Βρίσκω τον εαυτό μου να αντιστέκεται και στους δύο ακόμα αλλά δυστυχώς έχω γεμίσει θυμό.
Νιώθω ότι έχουν την υποχρέωση να καταλάβουν τα δικά μου θέλω και τις δικές μου ανάγκες. Νιώθω ότι πρέπει να με στηρίξουν ίσως και να με θαυμάσουν για τις επιλογές μου.
Αυτό είναι που με μπερδεύει.
Αν πραγματικά ήξερα τι θέλω, θα είχα ανάγκη αυτής της αναγνώρισης;

Symptom Finger

2007-10-07T13:16:00.001-07:00

Matchbox

2007-10-06T02:40:00.000-07:00

Προσπαθώ πάρα πολύ να μην χωρέσω μέσα στο σπιρτόκουτο που θέλουν να με βάλουν.
Ο πατέρας μου λέει ότι το κάνω απλά για να διαφέρω.
Όταν τον ρώτησα τι κάνω ακριβώς που τον ενοχλεί τόσο πολύ, μου είπε ότι είμαι φιλόδοξη.
Δεν ξέρω αν όντως έχει δίκιο αλλά ακόμα και έτσι να είναι, είναι κακό αυτό; Είναι κακό που βλέπω τη ζωή μου και θέλω να τη κάνω καλύτερη;
Βαρέθηκα να βασανίζομαι από τις ένοχες . Άλλωστε εγώ δεν ζητάω να γίνω κάτι σπουδαίο το μόνο που θέλω είναι να μην γίνω σαν τον πατέρα μου.
Το ξέρω ότι ουσιαστικά αυτό είναι που τον θυμώνει. Κάθε φορά που πετυχαίνω κάτι του θυμίζω την δικιά του αποτυχία . Κάθε φορά που σκοτώνω κάποιον σημαντικό του θυμίζω τους δικούς του μίζερους φόνους.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, ένα βράδυ που γύρισε σπίτι και δεν μιλούσε. Η μητέρα μου τον παρακαλούσε να της πει τι συμβαίνει αλλά αυτός συνέχιζε να είναι χαμένος στις σκέψεις του. Στο τέλος, και μόνο αφού εκείνη άρχισε να κλαίει, της είπε.

Εκείνο το βράδυ είχε κανονίσει να κάνει έναν φόνο. Όλα είχαν πάει μια χαρά. Αφού τον ολοκλήρωσε, αποφάσισε να πάει να βρει κάτι παλιούς του συμμαθητές. Είχε χρόνια να τους δει και πίστευε ότι θα είχε ενδιαφέρον. Όταν όμως η κουβέντα άρχισε να περιστρέφεται γύρω από της δολοφονίες που είχε κάνει ο καθένας άρχισε να νιώθει άβολα.
Όλοι είχαν να πουν για έναν καλό φόνο, μια εμπνευσμένη δολοφονία, έναν εντυπωσιακό σκοτωμό. Αυτός τίποτα. Τους φόνους τους έκανε μηχανικά, σχεδόν από καθήκον.
Όταν η κουβέντα τελείωσε συνειδητοποίησε το μέγεθος της μετριότητας του. Δεν ήθελε πάντα να είναι έτσι αλλά δεν τα κατάφερε να ξεφύγει από την ρουτίνα. Σταμάτησε κάποια στιγμή να αντιστέκεται και κοιμήθηκε.
Από εκείνο το βράδυ έγινε ορκισμένος εχθρός της αλλαγής. Οτιδήποτε υποψιαζόταν ότι δεν άνηκε στον μέσο όρο το χλεύαζε και το απαξίωνε.
Εγώ όμως δεν θέλω να πάθω το ίδιο. Θέλω να μείνω ξύπνια, να αντισταθώ στην διάβρωση. Αυτό που τον ενοχλεί είναι ότι τα καταφέρνω

Doll Face

2007-10-04T08:43:00.001-07:00

καλημέρα, επιτέλους

2007-10-02T02:05:00.000-07:00

καλημέρα ! Σήμερα είμαι πολύ χαρούμενη! Δεν είναι ότι συνέβη κάτι εξαιρετικό, απλά έχω την αίσθηση ότι όλα θα πάνε καλά.
Μέχρι τώρα ένιωθα μια αρνητική ενέργεια. Ένα ΚΑΚΟ. Σήμερα ξύπνησα και το βάρος είχε φύγει.
Νιώθω ότι φόνοι μου τελευταίως δεν είναι τόσο καλοί. Τα παιδιά της ομάδας μου λένε ότι το φαντάζομαι. Εγώ ξέρω ότι έχω δίκιο. Ξέρω και γιατί συμβαίνει αυτό.
Δεν μπορώ να ασχοληθώ όσο θέλω. Οι καλοί φόνοι θέλουν προσοχή. Θέλουν να καθίσεις να τους σκεφτείς καλά, από την επιλογή του θύματος μέχρι την ώρα που θα τον κανείς

Δεν πρέπει να υπάρχει τίποτα αφημένο στην τύχη.
Περίεργο δεν είναι αυτό που λέω; Πριν από λίγο χάρηκα που η τύχη μου χαμογελάει πια. Αν μου ζητούσε σήμερα να της δώσω να διαχειριστεί εκείνη τους φόνους μου θα το έκανα με ευχαρίστηση . είμαι σίγουρη ότι όλα θα πηγαίνανε καλά.
Όσο όμως και να πιστεύω ότι η μοίρα θα με βοηθήσει δεν φτάνει από μόνη της.
Το καλά δεν είναι αρκετό. Πρέπει να συγκεντρωθώ και πάλι στον στόχο.
Πως όμως να το κάνω όταν η καθημερινότητα μου δεν με αφήνει να ηρεμήσω;
Τελοσπάντων, δεν θέλω να χαλάσω την ωραία διάθεση που έχω. Θα γκρινιάξω μια άλλη φορά
Προς το παρόν Καλημέρα!!!

Typography Motion Video

2007-09-23T14:04:00.001-07:00

under preassure

2007-09-21T15:35:00.000-07:00

Τα κατάφερα… Με γράψανε οι εφημερίδες, πήρε και ο Ο να με συγχαρεί. Αυτά βέβαια συνέβησαν πολύ καιρό πριν. Από τότε που εξαφανίσαμε τον Κ και τον Λ τα πράγματα δεν πάνε καλά. Νιώθω πολύ μόνη μου. Δεν ξέρω γιατί. Δεν υπάρχει λόγος.
Αν προσπαθούσα να πω με λέξεις αυτά που αισθάνομαι δεν θα βγάζανε νόημα. Έχουν περάσει 3 χρόνια από τα 18α γενέθλια μου και νιώθω τον χρόνο να με πιέζει. Είναι χαζό το ξέρω αλλά συμβαίνει. Όλοι μου ζητάνε να πάρω αποφάσεις για το μέλλον μου και εγώ δεν μπορώ. Πρέπει, λένε, να αρχίσω να δουλεύω.. να γίνω άνθρωπος.. να έχω τα δικά μου λεφτά…να μην ζητάω…
Εγώ όμως έχω άλλα όνειρα για μένα .Δεν θέλω να θαφτώ πίσω από ένα γραφείο. Δεν θέλω! Με τρομάζει η σκέψη. Κοιτάω όλους τους άλλους που κάνανε ακριβώς αυτό που μου ζητάνε και το μόνο που βλέπω είναι χαμένες ευκαιρίες. Τι θα τους είχε συμβεί αν δεν είχαν διαλέξει τον πιο εύκολο δρόμο; Ίσως να ήταν πιο ευτυχισμένοι.

MORE, by Mark Osborne

2007-09-13T13:30:00.001-07:00

give something loose something

something to think about

2007-09-13T12:53:00.000-07:00

"Οποιαδηποτε ηθικη αρχη βασιζεται στον οικτο"

Σοπενχαουερ

no time to cry

2007-09-12T13:51:00.000-07:00

Ντρέπομαι. Ντρέπομαι πάρα πολύ και γι’αυτό δεν έχω γράψει τόσο καιρό. Αποφάσισα όμως να πω την αλήθεια, μήπως και μπορέσω να κοιμηθώ επιτέλους.
Είπα ψέματα για την «εξαφάνιση» του Β. Πράγματι εγώ το έκανα αλλά δεν έγινε έτσι όπως τα είπα. Δεν τον παρακολουθούσα. Ήταν ατύχημα.
Είχα μόλις πάρει το μαχαίρι μου και πήγαινα περήφανη να το δείξω σε κάτι φίλους μου. Το είχα βγάλει από την θήκη και το κουνούσα στο φως μια λάμπας. Μου άρεσε όπως γυάλιζε! Ο Β είχε βγει από το αυτοκίνητο του και με πλησίαζε στο σκοτάδι . Δεν τον άκουσα ούτε αυτός με είδε. Έπεσε πάνω στο μαχαίρι και «χάθηκε» κοιτάζοντας με στα μάτια.
Το ξέρω ότι δεν ήταν σωστό να πω ψέματα αλλά τι να έκανα; Ήταν εξάλλου ο Β! αυτό σήμαινε τόσα πολλά!
Κατά μια έννοια ένιωσα ότι ήταν ένα σημάδι. Κάποιος μου έλεγε ότι οι «εξαφανίσεις» μου θα άξιζαν τον κόπο
Όταν πήγα στην ομάδα τους είπα το ίδιο ψέμα. Με πίστεψαν και άρχισαν να ζητωκραυγάζουν. Ένοιωσα τόσο ωραία!
Αποφασίσαμε ότι μετά από αυτό που έκανα δεν θα έπρεπε να ασχοληθούμε με τις λίστες μας και ασήμαντους ανθρώπους. Συμφωνήσαμε να οργανώσουμε ένα σχέδιο για την «εξαφάνιση» του Κ και του Λ. Ίσως μας έπαιρνε παραπάνω χρόνο από τον ένα που μας δίνανε για εκπαίδευση αλλά άξιζε τον κόπο.
Κάποιοι είπαν βέβαια ότι μπορεί να είχαμε προβλήματα αλλά δεν δώσαμε σημασία.
Τώρα είμαστε πολύ κοντά στην πραγματοποίηση του σχεδίου μας. Η ομάδα αποφάσισε ότι εγώ θα είμαι ο εκτελεστής. Το ραντεβού είναι για αύριο. Έχω πολύ άγχος. Ίσως γιατί στην πραγματικότητα θα είναι η πρώτη μου φορά. Ελπίζω να τα καταφέρω.

Z 'S DEAD BABY

2007-09-04T07:52:00.000-07:00

Είμαι πολύ ευτυχισμένη !!!! ‘Εξαφάνισα’ τον Β.!!!!
Τον παρακολουθούσα για μήνες . Χθες επιτέλους κατάφερα να τον βρω μόνο του . Τον πλησίασα και πριν προλάβει να αντιδράσει…….. Δεν το περίμενε . Τα μάτια του με κοίταξαν με έκπληξη . Δεν περίμενε πως ένα κορίτσι σαν εμένα ..Όπως φαίνεται έκανε λάθος . Έφυγα νιώθοντας πολύ καλά με τον εαυτό μου .
Την επόμενη μέρα πήρε και ο Ο για να με συγχαρεί . Δεν είχε ξαναπάρει ποτέ . Η μητέρα μου ήταν τρομερά χαρούμενη . Ο πατέρας μου όχι ιδιαίτερα, κάτι μουρμούριζε για τις λίστες ,ότι ο Β δεν ήταν στη λίστα ,ότι θα με μαζέψουν και κάτι άλλες βλακείες. Αυτός ο άνθρωπος θα με στείλει στο τρελοκομείο δεν τον αντέχω . Ότι μα ότι και να κάνω είναι λάθος .ι Εντάξει ο Β δεν ήταν στην λίστα που μου δώσανε από το υπουργείο . και τι μ’ αυτό; Δεν ήταν όμως και κανένας τυχαίος. Ήταν όμως ο Β. Όχι ο Ω, ο Β! δεν νομίζω ότι θα έχουν πρόβλημα με μια μικρή παρατυπία όταν κατάφερα να ‘εξαφανίσω’ έναν τόσο σημαντικό στόχο. Αν είχανε δεν θα έπαιρνε ο Ο να με συγχαρεί. Άλλωστε είμαι σίγουρη πως το υπουργείο ενδιαφέρεται πραγματικά για το καλό της κοινωνίας και εγώ μόνο καλό έκανα ‘εξαφανίζοντας’ τον Είναι τόσο μίζερος, απορώ πως αντέχει τον εαυτό του.
Τέλος πάντων δεν θέλω να ασχολούμαι μαζί του. Το σημαντικό είναι ότι τώρα τα παιδιά στην ομάδα θα αρχίσουν να με παίρνουν στα σοβαρά. Ίσως να ανέβω και στην ιεραρχία. Γιατί όχι; Δεν έχει ‘εξαφανίσει ‘ κανείς κάποιον καλύτερο.

coming to get u !!

2007-08-31T06:36:00.000-07:00

Το μαχαίρι αυτό είναι όπως όλα εκείνα που παίρνουμε όταν γινόμαστε 18 .το μόνο που διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο είναι ότι έχει ένα νούμερο επάνω . το δικό μου νούμερο είναι το 44231. κανείς άλλος δεν το έχει.
Σήμερα πήγα στην υπηρεσία για να το ενεργοποιήσω. Δυστυχώς ο πατέρας μου είχε δίκιο . περίμενα με τις ώρες στην ουρά . τελικά όμως τα κατάφερα και μου δώσανε την λίστα μου. Εκνευρίστηκα πάρα πολύ γιατί όλα τα ονόματα που είχε μέσα ήταν από κάτι αδιάφορους και άνευ σημασίας τύπους . ο Υ ,ο Ζ ,ο Η. Ήλπιζα ότι θα είχα πάρει καλύτερους στόχους.
Τώρα πρέπει να κάνω την εκπαίδευση μου , αυτό σημαίνει ότι έχω 1 χρόνο για να ‘εξαφανίσω’ 3 από αυτούς.
Βαριέμαι αφάνταστα να το κάνω. Όχι γιατί δεν μου αρέσει αλλά γιατί οι στόχοι που μου δώσανε είναι πολύ εύκολοι.
Θα συναντηθώ με την ομάδα σήμερα και θα το συζητήσουμε. Όσο και να ακούγεται ‘δήθεν’ νομίζω ότι ήμαστε ικανοί για κάτι καλύτερο, και αυτό το λέω γιατί και οι υπόλοιποι πήραν κάτι μέτριες λίστες.
Είναι τρομερά άδικο που σε κάτι άλλους που δεν αξίζουν τίποτα και που δεν τους ενδιαφέρει καθόλου το γενικότερο ‘καλό’ να δίνουν σημαντικά ονόματα μόνο και μόνο επειδή είναι , όπως λένε, ‘ανώτεροι κοινωνικά ‘

murder is out there

2007-08-30T07:31:00.000-07:00

Σήμερα έγινα 18. χρόνια μου πολλά!! Οι γονείς μου μου κάνανε δώρο το μαχαίρι . Δεν μου άρεσε πολύ αλλά τους είπα ότι ήταν τέλειο . Το διάλεξε η μητέρα μου γιατί ήθελε , λέει , να ταιριάζει με τα περισσότερα ρούχα μου. Βλακείες!
Αυτό είπε και ο πατέρας μου αλλά για να του την σπάσω είπα ότι μου άρεσε.
Επιτέλους τώρα μπορώ να αρχίσω!! .

Τελικά μπήκα στην ομάδα με τα παιδιά που γνώρισα . Την ονομάσαμε 3445 …έτσι τυχαία.Κατάλαβα όμως ότι έχουν τις ίδιες ιδέες με εμένα .Ελπίζω να κάνουμε κάτι διαφορετικό από τους άλλους . Έχουμε κανονίσει να βρεθούμε μόλις πάρω την λίστα από το υπουργείο . Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να πάω να ενεργοποιήσω το μαχαίρι . Ο πατέρας μου λέει ότι χρειάζεται να περιμένεις στην ουρά με τις ώρες, αλλά μάλλον είναι οι γνωστές υπερβολές του.

bin a knife save a life?

2007-08-23T11:42:00.000-07:00

Σήμερα δεν έγινε τίποτα σπουδαίο, το μόνο που αξίζει να γράψω είναι ότι γνώρισα κάτι παιδιά που σκέφτονται να αρχίσουν μια ομάδα για να προετοιμαστούν καλύτερα για την εκπαίδευση. Λέω να μπω και εγώ